In Fiji lijkt de tijd letterlijk en figuurlijk niet gelijk te lopen met die van de westerse wereld, maar dat is ook meteen de charme van deze eilandengroep. Veel producten worden nog op de traditionele manier met de hand gemaakt. Toch beginnen er langzaamaan ook hier westerse invloeden door te sijpelen, wat grotendeels te 'danken' is aan het toerisme.

Fiji heeft een kleine gemeenschap van schrijvers, met beroemde figuren zoals Jo Nacola, Vilsoni Hereniko en Joseph Veramu. De laatste heeft een verhalenreeks heeft geschreven genaamd 'the Black Messiah'.

Verder heeft Veramu een roman geschreven over de jongeren in Suva, getiteld 'Moving Through the Streets'. Sommige lokale schrijvers vertellen hun verhalen in dialect, die later weer vertaald worden in Engels en Hindi.

De traditionele dans heeft nog altijd een sterke plaats in de samenleving. Ook de daarbij gezongen traditionele volksliederen worden daarmee in ere gehouden. Zang en dans wordt van generatie op generatie overgedragen en men gelooft dat hierbij een direct contact in stand wordt gehouden met de geestenwereld.

Voor elke belangrijke gebeurtenis (geboorte, overlijden, oorlog, huwelijken en het uitwisselen van bezit) is een dans met begeleidende zang.

Daarnaast wordt er sinds jaar en dag de Kava-ceremonie opgevoerd. Het gaat hier om een dans, vergezeld van het bereiden van 'kava'. Deze drank bestaat uit het sap van de wortels van een plaatselijke plantensoort, die een verdovende werking heeft op de wangen en lippen.

De Fijianen gebruiken kava vooral tegen pijnen en om te ontspannen aan de dagelijkse ellende. De ceremonie wordt tegenwoordig voor toeristen nog regelmatig opgevoerd.

Als je buiten de luxueuze ressorts een dorpje bezoekt, is het beleefd om buiten de dorpsgrenzen even te stoppen om aan het dorpshoofd toestemming te vragen om het dorp binnen te rijden. Je krijgt altijd toestemming, maar het is een blijk van respect voor de inwoners.

Ben je bij één van de dorpelingen thuis uitgenodigd, dan kun je maar beter niet te lang bewonderend naar het interieur staren. De mensen voelen zich dan vaak (uit beleefdheid) verplicht om het bewonderde voorwerp aan je te geven. Het is natuurlijk wel 'n goedkope manier om aan souvenirs te komen.

Afkomstig van: Travelsource