Oorspronkelijk werden Slot Zuylen aan alle kanten door water omgeven en was een Slot Zuyl slechts via een kleine brug toegankelijk.

Er zijn geen aanwijzingen dat er in de eerste helft van de zeventiende eeuw een tuin van enig belang was; volgens een plattegrond uit deze periode stonden de verschillende onderdelen van Slot Zuylen op zichzelf. Dit laatste over Slot Zuylen is kenmerkend voor een grondplan dat ontstond in de middeleeuwen.

Belangrijk voor de tuin was de verbouwing van het slot in 1751, waarbij tevens een deel van de slotgracht werd gedempt.

De band tussen tuin en huis die zo ontstond, heeft ongetwijfeld ook zijn weerslag in aanpassingen in de tuinaanleg gekregen.

De aanleg in de Engelse landschapsstijl is circa 1840 ontstaan. Van de veranderingen en toevoegingen die plaatsvonden in de loop van enkele eeuwen, is een aantal elementen bewaard gebleven: de nutstuinen op de voorhof, de slangenmuur met de zuidvruchten, de door perken omgeven boomgaarden en het grote gazon met het ernaast gelegen bos.

Afbeeldingen uit de 18e eeuw tonen een tuinaanleg die volgens een totaalplan plaatsvond, waarbij de grachten als kanalen dienden en de slotgracht zelfs een soort vijver was geworden waar het kasteel als een soort historisch reliek, temidden van waterlelies, in dreef.

Door het grachtenplan op te nemen in een stelsel van assen, werd voor de verschillende delen van het terrein de grote mate van eenheid verkregen die karakteristiek is voor de formele tuin in de Barok.

Afkomstig van: Slot Zuylen